تفاهم نامه ای که البته به گفته مسوولان کانون سراسری انبوه سازان، هنوز کارگروه اجرایی آن تشکیل نشده و همانطور که انتظار می رفت مانند بسیاری از تفاهم نامه های دیگر روی کاغذ باقی مانده و به مرحله عملیاتی نرسیده است.
ﻧﯿﺖ ﺍﺻﻠﯽ ﺧﯿﺮﯾﻦ ﻣﺴﮑﻦ ﺳﺎﺯﺍﻥ ﮐﺸﻮﺭ از ساخت و ساز مسکن، ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻘﺮ ﺷﻬﺮﯼ ﺩﺭ ﻣﺤﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﻫﺪﻑ ﻭ ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻣﺴﮑﻦ اقشار کم در آمد ذکر و عنوان شده ﺍﺳﺖ که ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺧﯿﺮﯾﻦ ﻣﺴﮑﻦ ﺳﺎﺯ ﻭ ﻭ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﺎﺩﺭ ﺗﺨﺼﺼﯽ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﻬﺴﺎﺯﯼ ﺷﻬﺮﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻣﺴﮑﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﻗﺸﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺟﺎﻣﻪ ﻋﻤﻞ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ و در این راستا همکاری سازمان نظام مهندسی در راستای ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺳﺎﺯﻫﺎ نیز الزامی است.
بر اساس این گزارش، به گفته ﻣﺪﯾﺮ عاﻣﻞ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺧﯿﺮﯾﻦ ﻣﺴﮑﻦ ﺳﺎﺯﺍﻥ ﮐﺸﻮﺭ، ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺧﯿﺮﯾﻦ ﻣﺴﮑﻦ ﺳﺎﺯﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎ ﮐﺸﻮﺭ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ با توجه به اینکه ﺗﻌﺪﺍﺩ ﯾﮏ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ 500 ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺧﯿﺮﯾﻦ ﻣﺴﮑﻦ ﺳﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﻫﯿﺎﺕ ﻣﺪﯾﺮﻩ ﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﻓﻌﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ، تاکنون 10 ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺴﮑﻮﻧﯽ ﺗﮑﻤﯿﻞ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺘﻘﺎﺿﯿﺎﻥ کم درآمد ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ و20 ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺴﮑﻮﻧﯽ نیز ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺳﺎﺧﺖ ﺩﺍﺭند.
در این میان ﻭﺯﯾﺮ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺷﻬﺮﺳﺎﺯﯼ در حالی ﺑﺮ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺧﯿﺮﯾﻪ ﻣﺴﮑﻦ ﺳﺎﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﻭﺯﺍﺭتخانه متبوع خود تاکید کرده است که قبلا بر ضرورت حضور انبوه سازان در عرصه ساخت و ساز تاکید کرده بود.
علاوه بر آن در حالی بر لزوم تقویت توان و تخصص انبوه سازان تاکید شده است که این فعالان ساختمانی به لحاظ درگیری با مشکلات مسکن مهر و بلاتکلیفی در این طرح، و از طرف دیگر به لحاظ اینکه طرح جدیدی از سوی وزارتخانه ذیربط جهت مشارکت انبوه سازان تعریف نشده و بسیاری از آنها با مشکل بیکاری مواجهند، با مسایل متعددی دست و پنجه نرم می کنند.
در این راستا با توجه به حجم گسترده بافت های فرسوده کشور که حدودا معادل با 64 هزار هکتار مساحت در سطح کشور است، بدیهی است که احیا و نوسازی این بافت ها به تنهایی از عهده یک گروه خاص نظیر خیرین مسکن ساز برنمی آید و حل این معضل نیازمند یک عزم ملی و ورود جدی انبوه سازان به این حوزه است.
با این حال در شرایط کنونی که انبوه سازان از این عرصه کنار رفته و خیرین مسکن ساز به عنوان یک رقیب در کنار آنها قد علم کرده اند، به نظر می رسد که انبوه سازان در حاشیه مانده اند و شاید وزارت راه و شهرسازی به دلیل عدم موفقیت چشمگیر انبوه سازان در ساخت مسکن مهر ترجیح می دهد که از خیرین مسکن ساز برای تأمين مسكن اقشار كم درآمد استفاده کند.
حتی گفته می شود که خیرین مسکن ساز به واسطه توانایی مالی، امکان خریداری خدمات فنی و مهندسی از جامعه مهندسان و حتی انبوه سازان را دارند و می توانند خلاهای موجود در این زمینه را برطرف کنند. لذا این تصور که خیرین مسکن ساز نیز نمی توانند مانند تعاونی های مسکن به وظایف محوله خود در ساخت مسکن به درستی عمل کنند، صحیح نیست.
در این میان و در شرایطی که طبق شواهد، انبوه سازان به حاشیه رانده شده اند، به نظر می رسد که کانون سراسری و مجموعه انبوه سازان باید برای حل این موضوع، به طور جدی وارد بحث و مذاکره با مسئولان وزارت راه و شهرسازی شوند تا از انزوایی که هم اکنون در حوزه ساخت و ساز گریبان انبوه سازان را گرفته است رهایی یابند